W

Meedoen is belangrijker dan winnen…

On 22 februari 2014, in Blogs, by Rob Paulussen
Gelezen:4063

Soms kan ik me enorm opwinden, over iets dat voor anderen totaal niets voorstelt. Sterker nog: anderen genieten juist enorm van hetgeen waaraan ik me stoor.

En dit keer zijn het voor de veranderingen de Olympische Spelen in Sotchi. Nee ik ga het niet hebben over “onze” (maar niet de mijne) zware delegatie, het gaat niet over mensenrechten, en het gaat ook niet over de mishandeling van homo’s.
Nee, ik stoor me aan de zogenaamde sportiviteit van de sporters en hoe de organisatie, de pers en zelfs de supporters ermee omgaan.

Ja het was vandaag in het nieuws. De veelbesproken achtervolging van de mannen op de lange baan schaatsen. De Noren en de Russen hadden zich terug getrokken van de 10km lange baan bij de mannen, om hun krachten te sparen voor vandaag. Ze hadden ingeschat dat ze op de 10km toch geen kans konden maken tegen de Nederlandse suprematie op de lange afstand.
Oh Oh wat vallen we over ze heen. Die onsportieve Russen en de Noren. En ze bakten er vandaag niets van. Krachten gespaard voor niets!

Maar zijn we niet iets vergeten in onze landelijke en zelfs wereldwijde verontwaardiging?

Jawel..

En hij heet : Sven Kramer.

Want deze oetlul op schaatsen die zichzelf voor de Spelen al gekroond had tot winnaar van het goud op de 10 km. Wat deed hij?

Juist: Hij sloeg de 1500m over, om zijn krachten te sparen voor de 10km.
En wat gebeurde? Hij werd tweede!!!

Oké, hij ging dan niet zo hard onderuit als de Noren en de Russen vandaag. Maar toch. Het arme jong had last van zijn rug en dan hebben we het er niet meer over!

Dat vindt ik nou gluiperij!

Waar staan we dan met ons motto? Winnen is dus blijkbaar op de os belangrijker dan meedoen, want zelfs de organisatie zwijgt in alle talen.

Ik stel voor om als een van de grondregels in de statuten vast te leggen dat wanneer een geplaatste speler een wedstrijdonderdeel aan zich voorbij laat gaan om welke reden dan ook, hij of zij gelijk gediskwalificeerd wordt voor alle andere geplaatste wedstrijdonderdelen. Alleen dan wordt meedoen weer belangrijker dan winnen. Ik zou graag zelfs nog een stapje verder willen gaan: laten we dit ook doen met terugwerkende kracht, dus ook de eventueel gewonnen medailles weer inleveren.

En zijn we er dan? Nee.
Ook de schaamteloze vertoning van de Polen in de halve finale achtervolging vandaag moet afgestraft worden.
Dat stelletje lamzakken dacht gewoon rustig te kunnen rijden omdat ze niet konden winnen van de Nederlanders. Dus waarom je best doen. Spaar je krachten voor de kleine finale om het brons.
Ook dit is simpelweg competitievervalsing!
Dat komt met name door de corrupte groepering zakkenvullers die zich IOC noemt die over de regels gaan. Of is het de ISU, evenzo corrupt en miskleunen.
Doe het simpelweg op tijdmeting, de snelste gaan door naar de volgende ronde, dan wordt elke wedstrijd leuk om naar te kijken.

Is er dan niets goed?

jawel: ter Mors. Wat een wereldwijf. Rijdt gewoon drie wedstrijden verdeeld over 2 disciplines in drie uur. Hoor je haar klagen dat het niet lukte op de korte baan?

Het is gewoon een wereldwijf! En verdient alleen daarom al goud!


 
W

Nederland is een zielig, hypocriet hoopje BN-ers

On 1 februari 2014, in Blogs, by Rob Paulussen
Gelezen:1478

Meer en meer valt het me op. Nederland is zo’n vrij en tolerant land waar alles mag en alles kan.

Alles?

Ja alles.

Nederland is een land waar homo’s vrij over straat kunnen. Een land waar homo’s en lesbiennes kunnen trouwen en daarmee nagenoeg dezelfde rechten hebben als hetero stellen.
Nederland, het land waar we het beestje bij de naam durven noemen en dus zeggen dat we overspoelt worden en overlast ervaren van MOE-landers en kut-marrokanen.
Het land waar je 18 jaar gevangenis straf krijgt en dus na 12 jaar naar buiten mag.

We zijn zelfs zo tolerant dat we koning, koningin, premier en minister naar de Olympische Spelen sturen om de tolerantie te bespreken met dictator Putin (of schrijf ik Poetin). Een man die al duidelijk heeft laten weten maling te hebben aan ons tolerante volkje en onze minister president.

Maar Nederlanders hebben ook hun grens. En daar moet je niet overheen gaan, oh nee!

Kom niet aan onze privacy.

We winden ons op over de afluister praktijken van de NSA, CIA, MI5 en wellicht ook onze eigen AIVD.
We maken ons zorgen om wat Google van ons weet en wat Facebook met onze gegevens doet. Dus ons allerheiligste orgaan dat we CBP (Collega Berscherming Persoonsgegevens) noemen, gaat een heus onderzoek doen.
Het kabinet zet het zelfs op de Europese agenda.

Toch is enige zelfreflectie en zelfkritiek ons erg vreemd.

Ik heb al jaren een geheim nummer. Ik wil namelijk zelf invloed hebben op wie mijn telefoonnummer heeft. Mensen om mij heen vinden dat gek.
Ik schrijf jaarlijks een bezwaar naar de belastingdienst tegen het feit dat ze allerlei gegevens van mij opvragen, combineren en dan zelf een niet kloppende voorlopige aangifte voor mij invullen. Onder de noemer dat ze het niet leuker maar wel makkelijker kunnen maken.
De caissière van de AH kijkt me vreemd aan als ik aangeef geen nieuwe BONUS-kaart meer wil omdat ze daarmee opslaan en volgen welke aankopen ik doe.
En nee ik doe niet mee met het EPD en ik heb ook geprotesteerd tegen het Elektronisch Personeels Dossier van mijn werkgever.

Het is maar een greep, maar de meeste mensen in mijn omgeving taan er niet bij stil en doen gewoon klakkeloos overal aan mee.
Bijna niemand staat er bij stil dat we stilletjes aan al onze privacy zomaar weggeven aan van alles en nog wat.

Maar het kan nog gekker.
Nederlanders (en ook mensen uit andere landen, Britten kunnen er ook wat van) maken zichzelf, dagelijks, meerdere malen per uur schuldig aan de schending van de privacy van anderen.
En dat doen we al jaren.

We willen allemaal weten hoe het met het huwelijk van Bonnie St.Clair is nadat haar man van alle ellende bezopen van het balkon sprong. We willen alles weten van Justin Bieber die weer voor de zoveelste keer in het gevang is beland.

Als de voormalige koningin jarig is maar geeneens een bijzondere leeftijd bereikt is er een special op TV. De camera’s moeten er zo dicht mogelijk opstaan als Friso begraven wordt.
We worden op internet en TV helemaal stuk gegooid met de privacy van anderen.

Who cares? Ik snap er echt niks van. Wat interesseert mij het nou wie het met wie doet. Wat maakt het mij uit dat één van de prinsesjes naar welke school gaat?

Maar heel Nederland wil het weten en kijkt massaal naar baggerprogramma’s die vooral over het leven van gewone BN-ers gaat. Koopt blaadjes die vol staan met foto’s geschoten vanuit verdekte posities in de struiken.

Als dat niet hypocriet is….


Tagged with:  
W

Sinterklaas is een traditie…(en zwarte Piet ook)

On 18 oktober 2013, in Blogs, by Rob Paulussen
Gelezen:2097

Meer en meer begin ik me te ergeren aan de doorgeslagen zogenaamde tolerantie die we in Nederland hebben, of zouden moeten hebben. De tolerantie voor elkaar is door aan het slaan naar de intolerantie voor de ander. Men moet zo nodig gelijk willen zijn.

Laat me gelijk iedereen uit de droom helpen: WE ZIJN NIET ALLEMAAL GELIJK, WE ZIJN ALLEMAAL ANDERS. en gelukkig maar zou ik er aan willen toevoegen.

We hebben wel allemaal de zelfde rechten. Dat houdt in dat we recht hebben op onze eigen waarden, normen, maar ook onze eigen cultuur en tradities.

Wie zich beter in culturen en tradities verdiept zal al snel tot de ontdekking komen dat er vaak een negatieve, misschien wel racistische grondslag aan vooraf ging. Dat is bij vele tradities zo. Maar dat wil niet zeggen dat die motieven nog steeds voorop staan!

Bekijk nu eens de twee onderstaande foto’s:

Links is zoals we Sinterklaas kennen, met het kruis op de mijter. Rechts is zoals de gemeente Amsterdam sinds een aantal jaren vindt dat het “multi-culti” verantwoord is. Immers, aan het kruis op de mijter (en soms ook mantel) zouden mensen zich nog wel eens kunnen storen en gekwetst door kunnen vinden.

Mijn mening?
Ik vind dit ronduit stuitend en kwetsend. Ik kom van RK huize, maar doe er niets meer aan. Maar dit gaat toch alle perken te buiten. Ik voel mijn eigen achtergrond ontkend.
Alsof er dus niet zoiets mag bestaan als een goedheiligman die voor ZIJN GELOOF mag uitkomen.

Sinterklaas, was van oudsher de bisschop van Myra. Een bisschop. En ja, die heeft een kruis op zijn mijter. Dat hoort ook zo!

En deze dan:

Zo niet nog erger. Gekleurde pieten!!!
Weet je…. omdat Quinsy Garia (@quinsyg) zwarte pieten discriminerend vindt, moeten we weer zoiets gaan bedenken.

Ik zou zeggen: Quinsy je ontkent hiermee een belangrijk en wezenlijk bestaan van de donkere medemens in onze cultuur! En daarmee je eigen bestaansrecht!

Zo die zit….

Zwarte Piet komt in het verhaal voor, van oudsher als een Moor. En nee, dit is geen bedenksel van Jan Schenkman. In zijn verhalen had de Sint een knecht, die nog geen eigen naam had. Er kwamen namen voor als: Jan de knecht, Trappadoeli, Nicodemus, Assiepan, Sabbas, Hans Moef, Pikkie, Robbert, Krik-krak, Micheltje, Hansje van Vese (of Hansje van Kese), Jacques Jour (of Sjaak Sjoor). Pas in 1859 werd voor het eerst een artikel gedrukt waarin hij Pieter wordt genoemd. En pas nog veel later werd het zwarte piet.
De naam Zwarte Piet is hem gegeven om waarschijnlijk twee redenen: OF hij was van oudsher het hulpje van de Sint (in die tijd heette het hulpje een knecht) en dat was een Moor. De Moren hadden een donkere huidskleur. OF hij was zwart, en dat is aannemelijker omdat hij volgens de verhalen door schoorsteen klimt, en roet uit de schoorsteen is zwart. Kijk maar eens naar de gezichten van de schoorsteenvegers.

Dus Quinsy Gario en alle tegenstanders van dit feest: als je kritiek wilt hebben prima, maar zorg dan wel dat je de feiten goed hebt!

Toch wil ik niet voorbijgaan aan het feit dat mensen gediscrimineerd worden met hun huidskleur door Zwarte Piet genoemd te worden. Maar dit is een totaal ander probleem.

We zijn al afgestapt van de Negerzoenen, want het is discriminerend, maar waar leggen we de grens?
Weren we straks apen uit de dierentuin omdat mensen uit Afrika wel eens apen genoemd worden?
Verbieden we Pinkeltje en Kabouter Plop omdat Lilliputters ook gewone mensen zijn?
Draaien we de rode lamp uit verkeerslichten omdat mensen met rood haar hier aanstoot aan nemen?
Oja de melkboer en melkflessen moeten ook weg, want blonde kinderen en mensen met een erg bleke huid worden hier voor uitgescholden.
Ook krentenbollen uit het schap, mensen met pukkels voelen zich gediscrimineerd.

Wil je hier echt iets tegen doen: begin dan bij de opvoeding van je eigen kinde(eren)!


Tagged with:  
W

Prijzenslag

On 14 oktober 2013, in Blogs, by Rob Paulussen
Gelezen:1701

Mijn oudste dochter werd geboren in 2001. Destijds (2002) hebben we in het album een lijstje gemaakt van alledaagse dingen die we nodig hadden aan boodschappen en huishouden.

Vandaag, 11 jaar later kom ik in het album datzelfde lijstje weer tegen. Eerlijk gezegd schrok ik van sommige dingen wel een beetje. Ik kon me maar moeilijk voorstellen dat sommige zaken in 10 jaar tijd bijna 100% duurder zijn geworden, dat zou neerkomen op een gemiddelde jaarlijkse prijsstijging van bijna 10%.

Ik zet het even op een rijtje, en alle bedragen zijn in euros, want ook in 2002 was de euro er al.

Hoewel het er uit ziet als “normale prijzen”, zal de geconcentreerde kijker misschien wel al opvallen, dat shag en brandstof tegenwoordig echt niet meer zo goedkoop zijn.
Hieronder mijn lijstje, met dezelfde boodschappen, maar dan 11 jaar later.

Inderdaad, de shag en diesel zijn bijna 100% duurder geworden, maar dat niet alleen. Ook melk en postzegels hebben een zelfde prijsstijging ondergaan.

Maar weet je wat het meest opvallend is?

Het doosje eieren is goedkoper geworden…..


Tagged with:  
W

Het mini voetbaltoernoooi

On 10 oktober 2013, in Blogs, by Rob Paulussen
Gelezen:1132

Zomaar een woensdagmiddag in oktober.

Het weer is langzaam aan het veranderen naar een herfstig karakter.
En hoewel de scholen tegenwoordig nog maar weinig aan bewegingsonderwijs doen, heeft onze gemeente diverse projecten voor basisschool leerlingen. Zo ook voor mijn jongste van 6.
Hij wil al langere tijd op voetbal, dus toen de mogelijkheid zich aandiende om zich in te schrijven voor een mini-zaalvoetbal toernooi voor basisschoolkinderen van de groepen 3-4 wilde hij natuurlijk meteen meedoen. Om dit te stimuleren gaf ik mezelf wel op om het team van de school te coachen.

Het is een leuk mini toernooi, waar de kinderen 5 tegen 5 spelen, zonder keeper. Het team van onze school had maar 5 kinderen dus we moesten het doen zonder wissels.
Tijdens het inspelen voor de wedstrijden zag ik dat ik beschikte over 5 bloedfanatieke mannetjes die ook nog aardig konden voetballen, dus maakte ik me niet zo’n zorgen.

Druk is het niet inde sporthal, maar er zijn tot mijn verrassing wel veel ouders als coach. Ik bereidde me voor op een leuke middag met de jongens.

Voor de eerste wedstrijd roep ik ze alle vijf bij elkaar en leg ik ze snel de spelregels van het toernooi uit. Ik sta ook stil bij de intentie: meedoen en lekker voetballen samen is belangrijker dan dat we moeten winnen.
De scheidsrechter fluit en de wedstrijd kan beginnen.
En waar ik mijn teampje coach om over te spelen, samen te spelen, schrik ik van de 2 coaches van de tegenstander.
Slaand met hun handen op de boarding (die de grenzen van het speelveld aangeven) roepen ze de instructies naar hun team. Maar waar ik het team coach, blijken hun meer de scheidsrechter te willen coachen.

Okee, okee, het zijn jonge kereltjes en meisjes die er allemaal fanatiek in willen gaan. En daarbij raak je wel eens iemand, wat is het probleem denk ik dan. De scheidsrechter fluit, vrije schop en verder spelen.
Dan gebeurt iets wat de scheidsrechter ontgaat. 2 jongens van mij “vechten” met twee tegenstanders om de bal. De een raakt de ander en omgekeerd. Scheidsrechter fluit en neemt een beslissing. Blijkt dat mijn spelertje pijn heeft en even naar de kant naar zijn ouders wil om getroost te worden. “Nee, ik heb geen wissels, maar we spelen wel even met een man minder”, zeg ik en we krijgen een vrije schop.
Moeder van de tegenstander is het hier blijkbaar niet mee eens en begint een tirade naar de scheidsrechter en wanneer ik haar tot kalmte probeer te manen krijg ik het ook met haar aan de stok.
Erg jammer zo’n begin, al winnen we met 5-0.

De rest van het toernooi is het niet veel beter. Ik blijf de jongens aansturen om vooral te blijven voetballen en naar de bal te kijken en we winnen wedstrijd na wedstrijd. Trots vult me van binnen dat ze er zoveel plezier in hebben en met leuk samen spelen ook nog winnen.

De kwartfinale stelde niet veel voor en ging met een monsterscore naar onze school. Maar gezien wat ik gezien had maakte ik me wel een beetje zorgen om de halve finale. De ouders worden fanatieker waar hun kroost vermoeider wordt en in sommige gevallen er geen zin meer in had.

De vader-coach van de tegenstander in de halve finale blijkt een aardige vent en we spreken elkaar vriendelijk voor de wedstrijd. En ook in deze wedstrijd komt het tot een botsing van twee spelertjes. Die van mij is geblesseerd en moet naar de EHBO. Nog voordat ik kon zeggen dat ik niet kon wisselen, zegt de coach van de ander: “Ik haal er ook wel iemand uit”.
Na een paar minuutjes is mijn spelertje weer terug en stapt gelijk het veld in, waarop ik de scheidsrechter maan even te stoppen. 5 tegen 4 is immers niet eerlijk.

We winnen nipt en ik praat na met de coach van de tegenstander en we gaan vriendelijk uit elkaar. Zo kan het dus ook.

Helaas was de finale voor de jongens van onze school een wedstrijd teveel. Mijn zoontje had er geen zin meer in en bleef gewoon in het veld wat staan kijken. De eerder geblesseerde jongen had veel pijn dus bleef liever bij het doel in de buurt staan zonder veel te rennen. We verliezen met 3-1.

Wanneer de prijsuitreiking is geweest spreek ik de jongens toe. Deze beker is om trots op te zijn. Jullie hebben daar voor moeten strijden, en gestreden hebben jullie.
Jullie hebben laten zien waar het omgaat in voetbal: plezier hebben en samenspelen.

Vandaag mogen ze op school een ererondje maken met de beker.

En voor mij zijn het de kampioenen!


Tagged with: